30 jaar Jan van Vlieland

 
Jan Houter alias Jan van Vlieland

Meer dan 30 jaar Jan van Vlieland. Vlieland kan zich inmiddels geen leven meer zonder onze Jan Houter (alias Jan van Vlieland) voorstellen. Maar hoe is het ooit begonnen? Jan van Vlieland vertelt...

1 april 1952… Ik stapte als 8 jarige jonge, samen met mijn vader in Hoorn, mijn geboorteplaats, op de boot van schipper Boon naar Vlieland om daar een nieuw avontuur te beginnen. De volgende dag volgden ook mijn moeder en mijn broer Jos. Als klein jongetje vond ik dit natuurlijk enorm spannend.

Mijn ouders openden al snel een VIVO-kruidenierswinkel. In die tijd moest je als klein jongetje mee helpen in de winkel. Iedere dag, als de school uit was, stapte ik direct op een echte zware transportfiets en bracht ik de boodschappen in het dorp, op de camping en in Duinkersoord rond. De zaken gingen goed en we hadden onze draai op Vlieland gevonden. Mijn vader was een ondernemer in hart en nieren. Dus na een aantal jaar zag mijn vader nieuwe kansen en opende ook een drankengroothandel. Dit betekende dat ik, naast het bezorgen van de boodschappen, ook de horeca moest voorzien van kratten bier en frisdrank. Al die boodschappen en zware kratten rondbrengen was hard werken maar ik deed het, samen met mijn broer, met veel plezier!

Op mijn 12e had ik de lagere school erop zitten en was het tijd voor de middelbare school. Ik ging, net als vele andere Vlielandse kinderen, naar de ULO in Harlingen. Omdat dagelijks heen en weer naar Vlieland varen niet mogelijk was, zat ik van maandag t/m zaterdagmiddag in een kosthuis. Ik zat natuurlijk veel liever thuis bij mijn ouders op Vlieland… Dus toen er, na twee jaar, ook een ULO op Vlieland kwam, ging ik snel terug naar huis om thuis naar school te gaan.

Super trots was ik, want ik behoorde tot de 1ste examenklas van Vlieland. Deze examenklas bestond uit wel 5 leerlingen en we moesten mondeling examen doen in Leeuwarden. Vier slaagden en helaas, één zakte…. Jan Houter. Wat was ik teleurgesteld. Ik was meteen ook de eerst gezakte van het voortgezet onderwijs op Vlieland.

Na het examen in Leeuwarden arriveerden we weer op Vlieland. En als verrassing stond daar op de veerdam de Fanfare klaar om de eerst geslaagden te verwelkomen. Een heel warm welkom voor de geslaagden, maar ik dook natuurlijk onder in de boot. Ik durfde niet de boot af. Toen ik mijn moeder mijn naam hoorde roepen, zei ik terug: “Ik kom boven als de Fanfare is verdwenen in het dorp met de geslaagden!!”.

Na mijn dienstplicht, die ik als eerste Vlielander op het eiland vervulde, trouwde ik in 1966 ben met Irene Wever. Irene was het eerste kindje die na de oorlog op Vlieland geboren is. Dat was natuurlijk heel bijzonder en mooi. Op verzoek van de toenmalige burgemeester werd zij Irene genoemd, hetgeen ‘vrede’ betekent.

Na ons huwelijk zijn wij naar de vaste wal gegaan. Ik wilde heel graag op Vlieland gaan ondernemen, maar ik vond dat ik eerst een aantal jaren ervaring moest opdoen aan de vaste wal. Ik had geluk, ik werd aangenomen bij Coca Cola als rayonmanager van Friesland.

Ons geluk kon niet op, want wij kregen twee prachtige zoons, Klaas (1967) en Erik (1970). Met onze kinderen mistten we Vlieland enorm. We keerden daarom in 1972 keerden weer terug. Ik kreeg diverse banen, waaronder bedrijfsleider van ‘Hotel Kaap Oost’ en daarna ‘Grand Café De Oude Stoep’, welke nu van mijn zoons is. Na diverse leuke banen, gemeentearchivaris en daarna beheerder ‘Tromp’s Huys’ en ‘De Noordwester’ begon het ondernemerschap toch te kriebelen. Ik wilde zelf aan de slag! Mijn vrouw Irene, was inmiddels kinderkledingboetiek ‘De Toverlantaarn’ gestart in ons woonhuis, Dorpsstraat 66. 

Toen kwam plotseling in 1988 het fietsverhuurbedrijf van de fam. Kuipers te koop en het is mij gelukt om deze zaak over te nemen. De fietsenverhuur was toen nog gevestigd in de Dorpsstraat op nummer 8. Ik noemde het fietsverhuurbedrijf al vanaf het begin: ‘Jan van Vlieland.’ Een naam die iedereen snel kon onthouden en die ik ook al veel gebruikte bij het presenteren van muzikale shows. ‘Jan van Vlieland’ werd heel snel een groot succes.

Ik begon in de zaak ook een fietsmuseum te creëren, want er was zoveel moois om te laten zien aan alle klanten. Het pand bleek na enige jaren te klein te worden en we moesten op zoek naar een grotere winkelruimte. Toen er in 1990 plotseling een briefje op het raam van het woonhuispand en werkplaats aan de Havenweg 6/7, waarop vermeld werd dat het complex te koop stond, twijfelde ik natuurlijk geen seconden. Ik stuurde direct een fax dat ik het wilde kopen. In de fax vroeg ik deze te ondertekenen indien zij akkoord gingen. Dat gebeurde! Daarmee zat ik op een superplek: recht tegenover de aankomst van de boot. Na een jaar hebben we toen Dorpsstraat 8 voor fietsenverhuur gesloten.

In 1992 overleed Irene, een paar jaar later werd Erna Schretlen mijn tweede echtgenote.

Door de jaren heen ontstond de gewoonte dat ik met alle bekende Nederlanders, die met vakantie op Vlieland kwamen, op de foto ging. Alle foto’s kwamen aan de wand van de zaak te hangen. Het werd een pand met een verhaal.

Inmiddels had ik samen met mijn zoons meerdere bedrijven op Vlieland.

Naast al het ondernemerschap was in al die jaren geschiedenis een grote hobby van mij en ik kwam erachter dat de geschiedenis van Vlieland niet vastgelegd was. Dat kon natuurlijk niet. En eind jaren 90 besloot ik mij uit de zaak terug te trekken en door mijn zoons voort te laten zetten.

De geschiedenis van Vlieland moest vastgelegd worden en ik besloot boeken te gaan schrijven en de geschiedenis vast te leggen. Inmiddels al 33 stuks, klein en groot!

Wat ben ik trots op het avontuur dat ik sinds 1952 beleef…